deliryliryK

bo tannikk

2011-07-22T12:00:00.000+02:00

drrrrfttttt

2011-07-22T11:18:00.000+02:00

ghndd

2011-07-18T11:21:00.000+02:00

rano eksportuję pdf do formatu txt, tylko takie połyka mój czytnik
ta zdrada na rzecz epub jeszcze się nie dokonała - nie mam pojęcia
jak zniosę digitalną naturę lektury i mały ekranik.
ale trzeba spróbować.

do formatu wskoczyły pozycje nagi lancz burroughs william s.,
wzory kultury ruth benedict a także ciorana myśleć przeciw sobie.
na razie chyba dosyć. i tak nie mam pojęcia, czy zdołam się przez to przebić.

wszystko płynie bardzo wolno, taka chyba natura wakacji.
najpierw trzeba wyhamować a potem startować na nowo.
więc idę sprzątać.

Kota pochodna.

2011-06-13T00:00:00.002+02:00

Przeciwieństwem emanacji jest afirmacja prowadząca do zespolenia z Jednią.
Drogą poznania Jedni jest ekstaza.

>______________________________________________________________

Już północ. Cztery razy przeżarłem sobie pastą do zębów przestrzenie międzyzębowe. Ból odsłonił korzenie - nitka sunęła bez opamiętania, czerwona i beznamiętna w swojej krwawości. Potem jeszcze chwila pod prysznicem, gdzie otępiała golarka usiłowała sięgnąć nasady włosa, ale jedyne do czego była zdolna - to posypanie świeżo umytej skóry odrobiną rdzy. I jeszcze woda tryskała, gorąca taka, że wyimaginowałem sobie temat piekło, do przerobienia na dniach, w ramach pokuty za panujący wokół nieład.

Żałoba pryszczy na twarzy i zaplute lustro. Za oknem ociemniałe niebo płakało sadzą.
Myślałem o innowacyjnej poczcie google i o tym, jak bardzo jest tego wieczora podejrzana, obsadzona dziesiątkami oczu, które czyhają tylko, żeby sprzedać mój numer telefonu obsesyjnym reklamodawcom. W myślach czytałem No Logo, żeby choć chwilę silniej poczuć, że mam jeszcze w środku ptasio-mleczne serce, bijące się z ideami, pomiędzy żebrami - i nie dam się pogiąć pokrętnemu wrażeniu, że sporo już skończonego w tej młodocianej starości.

Przeskakując pomiędzy jednym portalem a drugim, zdychałem na raka tęsknoty za tym, co nazywa się mityczną łąką, na której blady legwan przysypia pod drzewem. Wyrzucając foldery, jeden za drugim, pozbywałem się całego swojego minionego 12-miesięcznego cyklu, który obrodził dzieckiem, ale o 3 miesiące spóźnionym, przez co nadmiernie ciężkim i trochę już podtrutym miazmatami prawoślazowego lata. Łkający, nabrzmiały z głodu kałdun błagał o atencję, podczas gdy ja, cały od tego podduszony, padaczkowałem podłogą w stronę szafki na buty. Ja. Napruty.

Ratują nas jeszcze ulice i dachy. Małe krople pozbawione imion. Tjaa.
Wybiegłem z domu nie oglądając się na jego smutne oczy, zaropiałe od spojrzeń. Wiedziałem tylko, że ze wstrętem wtłoczywszy go łóżko, zostawiłem bezpiecznym. Ujadał.

Podczas koncertu XK pokusił się o wpakowanie cytatu z pewnego proroka - że niby kultura jest najlepszą, najbardziej zachęcającą przedstawicielką religii. I prawie już udało mi się wyjść - ale jak zwykle zostałem, bo chciałem wysłuchać wszystkiego tego, czego nigdy nie zdoła wypowiedzieć. Gapiłem się z pierwszej ławki na jego otumanione oczy i słyszałem pot, sunący w dół jego smutnymi plecami. Nie miałem niczego za złe temu pętakowi - pełen zrozumienia i współczucia, jedną nogą przy pudełku od karbamazepiny i swoim maleństwie, które zasnęło smutne w bar-łóżku. Noś mnie noś mnie. Tak smarkało przez sen, że aż z pierwszej ławki zaczynałem do niego kwilić, cały nagle stęskniony i nagi.

Tak na mnie działała. Suka. Muzyka.
Powstrzymując się siłą od walenia w lakierowane drewno, zaciskałem suche i zimne dłonie w pięści. Tego wieczora byłem prawdziwym pięściarzem, bijąc się z własnymi myślami z powodu kobiety. (Suki. Muzyki.Nudymatki.)

Czy pokocham to pisklę oszalałe i zdezorientowane. Wyrodne - ale wprost z moich trzewi. Czy przestanę się tłuc jak pomiędzy żyłami igła i pozwolę sobie na rytuał przyjęcia - a potem przejścia. Chłepczącego, wieczornego wyjebania.
(Usunąłem je, Teorio, mam to za sobą, już nie będą nam przeszkadzały. 40GB żółtych folderów. Polderów. Czasopochłaniaczy. Blizn po przysadce.)

Potem umywszy wszystkie 20 palców i jeden silos, wróciłem.
Czekał.
Grzeczny, cichy.
Pachniał dzieckiem - zniewalającą bezradnością słabych kończynek i niedojrzałego mleka. Wziąłem go do ręki i otwarłem. Odwdzięczył mi się. Przemówił.
Ech ten wolumin.

Notatki

2011-06-12T17:48:00.000+02:00

NAJNOWSZA POLSKA LITERATURA WSPÓŁCZESNA
SPIS LEKTUR na rok akademicki 2010/2011

PODRĘCZNIKI I OPRACOWANIA:

P. Czapliński, P. Śliwiński, Literatura polska 1976–1998, Kraków 1999.
A. Legeżyńska, P. Śliwiński, Poezja polska po 1968 roku, Warszawa 2000 (tu: część III. Po przełomie).
Dwadzieścia lat literatury polskiej 1989–2009. Idee, ideologie, metodologie, pod red. A. Galant, I. Iwasiów, Szczecin 2008.
Literatura polska 1990–2000, T. 1, 2, pod red. T. Cieślaka i K. Pietrych, Kraków 2002.
Normalność i konflikty. Rozważania o literaturze i życiu literackim w nowych czasach, pod red. P. Czaplińskiego, P. Śliwińskiego, Poznań 2006.
Nowa poezja polska. Twórcy – tematy – motywy, pod red. T. Cieślaka , K. Pietrych, Kraków 2009.
Nowe dwudziestolecie (1989–2009). Rozpoznania. Hierarchie. Perspektywy, pod red. H. Gosk, Warszawa 2010. 20-lecie. Teatr polski po 1989, pod red. D. Jarząbek, M. Kościelniaka, G. Niziołka, Kraków 2010.

OBOWIĄZKOWO

Poezja (obowiązkowa znajomość co najmniej jednego tomiku każdego poety)

S. Barańczak, Podróż zimowa (1994); Chirurgiczna precyzja (1998) [lub z wyboru: Wiersze zebrane (2007)]
K. Miłobędzka, Przed wierszem (1994); wszystkowiersze (2000); Imiesłowy (2000); Po krzyku (2004); gubione (2008) [lub z wyboru wierszy: Zbierane 1960-2005 (2006)]
Cz. Miłosz, Dalsze okolice (1991); Na brzegu rzeki (1994); To (2000); Druga przestrzeń (2002) [lub z wyboru: Wiersze, t. 5 (2009)]
T. Różewicz, Płaskorzeźba (1991); zawsze fragment (1996); Zawsze fragment. Recycling (1998); Matka odchodzi (1999); nożyk profesora (2001); Szara strefa (2002); Wyjście (2005); Kup kota w worku (2008) [lub w wyboru wierszy Poezja 3 i 4 (2006)]
T. Różycki, Anima (1999); Świat i Antyświat (2003); Dwanaście stacji (2005); Kolonie (2006); Księga obrotów (2010) [lub z wyboru: Wiersze (2004)]
J.M. Rymkiewicz, Moje dzieło pośmiertne (1993); Zachód słońca w Milanówku (2002) [lub w wyboru wierszy Cicho ciszej. Wybrane wiersze z lat 1963–2002 (2003)], Do widzenia gawrony (2006)
P. Sommer, Piosenka pasterska (1999); Dni i noce (2009); Wiersze ze słów (2009) [lub z wyboru Rano na ziemi. Wiersze z lat 1976–1998 (2009)]
A. Sosnowski, Życie na Korei (1992); Sezon na Helu (1994); Konwój. Opera (1999); Zoom (2000); Gdzie koniec tęczy nie dotyka ziemi (2005); Po tęczy (2007); Poems (2010) [lub z wyboru wierszy: Dożynki. 1987–2003 (2006)]
M. Świetlicki, Zimne kraje (1992); Schizma (1994); Zimne kraje 2 (1995); Trzecia połowa (1996); Pieśni profana (1998); Czynny do odwołania (2001); Nieczynny (2003); Muzyka środka (2006); Niskie pobudki (2009) [lub wybór wierszy: Nieoczywiste (2007)]
E. Tkaczyszyn-Dycki, Nenia i inne wiersze (1990); Peregrynarz (1992); Liber mortuorum (1997); Przewodnik dla bezdomnych niezależnie od miejsca zamieszkania (2000); Daleko stąd zostawiłem swoje dawne i niedawne ciało (2003); Przyczynek do nauki o nieistnieniu (2003); Dzieje rodzin polskich (2005); Piosenka o zależnościach i uzależnieniach (2008) [lub z wyborów wierszy Kamień pełen pokarmu. Księga wierszy z lat 1987–1999 (1999) albo Poezja jako miejsce na ziemi: 1988–2003 (2006)]

Proza (obowiązkowa znajomość co najmniej jednej książki każdego prozaika)

M. Bieńczyk, Terminal (1994); Tworki (1999)
S. Chwin, Hanemann (1995)
J. Dukaj, Xavras Wyżryn i inne fikcje narodowe (1997); Perfekcyjna niedoskonałość (2004)
R. Kapuściński, Imperium (1993); Heban (1998); Podróże z Herodotem (2004)
D. Masłowska, Wojna polsko-ruska (2002); Paw królowej (2006)
W. Myśliwski, Widnokrąg (1996); Traktat o łuskaniu fasoli (2006)
J. Pilch, Spis cudzołożnic (1993); Inne rozkosze (1995); Pod Mocnym Aniołem (2001); Moje pierwsze samobójstwo (2006)
A. Stasiuk, Opowieści galicyjskie (1995); Dukla (1997); Jadąc do Babadag (2004)
O. Tokarczuk, Dom dzienny, dom nocny (1998); Bieguni (2007)
M. Tulli, Sny i kamienie (1995); W czerwieni (1998); Tryby (2003); Skaza (2006)
M. Witkowski, Lubiewo (2005)

DO WYBORU

Poezja (do wyboru 4 tomiki różnych autorów)

M. Baran, Zabiegi miłosne (1996); Gnijąca wisienka (2003)
M. Biedrzycki, OO (1994); No i tak (2002); 69 (2006); wygrzebane (2007); Sofostrofa i inne wiersze (2007)
W. Bonowicz, Pełne morze (2006) [lub z wyborów Hurtownia ran i Wiersze ludowe albo Wybór większości i Wiersze z okolic (2007)]; Polskie znaki (2010)
M. Cyranowicz, psychodelicje (2006)
B. Czaykowski, Okanagańskie sady (1998) [lub z wyboru: Jakieś ogromne szczęście (2007)]
T. Dąbrowski, Mazurek (2002); Te Deum (2005); Czarny kwadrat (2009)
J. Dehnel, Żywoty równoległe (2004); Brzytwa okamgnienia (2007); Ekran kontrolny (2009) [lub z wyboru Wiersze (2006)]
J. Ekier, Podczas ciebie (1999)
J. Ficowski, Zawczas z poniewczasem (2004); Pantareja (2006)
D. Foks, Przecena map (2005); Ustalenia z Maastricht (2006)
J. Hartwig, Zobaczone (1999); Nie ma odpowiedzi (2001); Zwierzenia i błyski (2004); Bez pożegnania (2004); To wróci (2007)
Z. Herbert, Elegia na odejście (1990); Rovigo (1992); Epilog burzy (1998) [lub z wyboru: Wiersze zebrane (2008)]
J. Jarniewicz, Rzeczy oczywistość (1992); Dowód z tożsamości (2003); Oranżada (2005); Makijaż (2009) [lub z wyboru: Skądinąd. 1977–2007 (2007)]
K. Karasek, Gondwana i inne wiersze (2006)
T. Karpowicz, Słoje zadrzewne (1999); Małe cienie wielkich czarnoksiężników (2007)
M. B. Kielar, Umbra (2002); Monodia (2006)
B. Kierc, Zaskroniec (2003)
K. Koehler, Nieudana pielgrzymka (1993); Partyzant prawdy (1996)
J. Kornhauser, Było minęło (2001), Kamyk i cień (1996); Origami (2007)
U. Kozioł, Wielka pauza (1996), Supliki (2005); Przelotem (2007)
R. Krynicki, Kamień, szron (2005) [lub z wyboru: Wiersze wybrane (2009)]
E. Lipska, 1999 (2000); Sklepy zoologiczne (2001); Gdzie Indziej (2005); Drzazga (2006); Pomarańcza Newtona (2007)
K. Lisowski, Przechodzenie przez rzekę (1996); Feng shui dla bezdomnych (2003), Niewiedza (2007)
A. Mandalian, Poemat odjazdu (2007)
B. Majzel, Bieg zjazdowy (2001); Biała Afryka (2006)
J. Mueller, Somnambóle fantomowe (2003); Zagniazdowniki (2007)
E. Pasewicz, Dolna Wilda (2001); Wiersze dla Róży Filipowicz (2004)
M. Podgórnik, Długi maj (2004) [lub z wyboru wierszy Opium i lament (2005)]
J. Podsiadło, Arytmia (1993); Kra (2005) [lub z wyborów Wiersze wybrane 1990–1995 (1998) albo Wiersze zebrane (2003)]
M. Sendecki, Z wysokości. Wiersze z lat 1985–1990 (1992); Parcele (1998); Trap (2008) [albo w zbiorze Z wysokości. Parcele (2006)]
K. Siwczyk, Dzikie dzieci (1995); Zdania z treścią (2003)
Solistki. Antologia poezji kobiet (1989 -2009), red. Maria Cyranowicz, Joanna Mueller, Justyna Radczyńska, Warszawa 2009
E. Sonnenberg, Płonący tramwaj (2001)
J. Stefko, Po stronie niczyjej (1998); Ja nikogo nie lubię prócz siebie (2001); Dobrze, że jesteś (2006); Przyjemne nieistnienie (2007); Omnis moriar (2008)
L. Szaruga, Mówienia lub Wiersze skrócone (2004)
A. Szlosarek, Camera obscura (1998); List do ściany (2000); Pod obcym niebem (2005)
J. Szuber, O chłopcu mieszającym powidła (1999); Lekcja Tejrezjasza (2003) [jeden tomik z powyższych wyborów]; Czerteż (2006); Wpis do ksiąg wieczystych (2009)
W. Szymborska, Koniec i początek (1993); Chwila (2002); Dwukropek (2005); Tutaj (2009)
W. Wencel, Oda na dzień św. Cecylii (1996); Imago mundi. Poemat (2005)
A. Wiedemann, Samczyk (1996); Kalipso (2004); Pensum (2007) [lub Czyste czyny. Wiersze zebrane 1989–2006 (2009)]
W. Wirpsza, Nowy podręcznik wydajnego zażywania narkotyków (1995); Spis ludności (2005); Cząstkowa próba o człowieku (2005)
B. Zadura, Prześwietlone zdjęcia (1990); Cisza (1994); Kopiec kreta (2004) [lub z: Wierszy wybranych, t. 2 i 3 (2006)]
A. Zagajewski, Płótno (1990); Ziemia ognista (1994); Pragnienie (1999); Powrót (2003); Anteny (2005); Niewidzialna ręka (2009)

Proza (do wyboru 4 pozycje różnych autorów)

20 lat nowej Polski w reportażach według Mariusza Szczygła (2009)
J. Anderman, Cały czas (2006)
A. Bart, Rien Ne va plus (1991); Fabryka muchołapek (2008)
J. Bator, Piaskowa góra (2009)
D. Bieńkowski, Jest (2001); Nic (2005)
A. Bolecka, Biały kamień (1994)
S. Chwin, Krótka historia pewnego żartu (1991); Dolina Radości (2006)
J. Dukaj, Lód (2007)
I. Filipiak, Absolutna amnezja (1995)
J. Franczak, Nieludzka komedia (2009)
M. Głowiński, Czarne sezony (1998)
N. Goerke, Fractale (1994)
M. Gretkowska, My zdjes emigranty (1991); Polka (2001)
H. Grynberg, Memorbuch (2000)
G. Herling-Grudziński, Gorący oddech pustyni (1998)
P. Huelle, Mercedes-Benz (2001); Castorp (2004); Ostatnia Wieczerza (2007)
I. Iwasiów, Bambino (2008); Ku słońcu (2010)
W. Jagielski, Dobre miejsce do umierania (1994); Modlitwa o deszcz (2002); Wieże z kamienia (2004)
I. Karpowicz, Cud (2007)
T. Konwicki, Czytadło (1992)
H. Krall, Spokojne niedzielne popołudnie (2004); Żal 2007 [zawiera zbiory reportaży – do wyboru: Taniec na cudzym weselu (1994), Dowody na istnienie (1996), Tam już nie ma żadnej rzeki (1998), To ty jesteś Daniel (2001)]
J. Krasiński, Twarzą do ściany (1996)
Z. Kruszyński, Schwedenkrauter (1995); Szkice historyczne (1996); Powrót Aleksandra (2006)
W. Kuczok, Gnój (2003)
A. Libera, Madame (1998)
G. Musiał, Al fine (1997)
M. Nahacz, Osiem cztery (2003)
D. Odija, Tartak (2003)
W. Odojewski, Oksana (1999); Czas odwrócony (2002)
K. Orłoś, Drewniane mosty (2001); Dziewczyna z ganku (2006)
J. Rudnicki, Mój Wehrmacht (2004); Śmierć czeskiego psa (2009)
Z. Rudzka, Białe klisze (1993); Pałac Cezarów (1997)
E. Rylski, Warunek (2005)
S. Shuty, Zwał (2004)
M. Sieniewicz, Czwarte niebo (2003); Rebelia (2007)
Ch. Skrzyposzek, Wolna Trybuna (1999)
J. Sosnowski, Wielościan (2001); Apokryf Agłai (2001, 2005)
O. Stanisławska, Rondo de Gaulle’a (2001)
A. Stasiuk, Fado (2006); Taksim (2009)
J. Stryjkowski, Milczenie (1993)
J.J. Szczepański, Jeszcze nie wszystko (1997)
P. Szewc, Zmierzchy i poranki (2000)
B. Świderski, Słowa obcego (1998); Asystent śmierci (2007)
W. Terlecki, Wyspa kata (1999)
O. Tokarczuk, Prawiek i inne czasy (1996); Ostatnie historie (2004)
K. Varga, Tequila (2001); Nagrobek z lastryko (2007)
A. Wiedemann, Wszędobylstwo porządku (1997); Sceny łóżkowe (2005)
M. Wilk, Wilczy notes (1998); Wołoka (2005)
M. Witkowski, Barbara Radziwilłówna z Jaworzna–Szczakowej (2007); Margot (2009)
P. Wojciechowski, Harpunnik otchłani (1996)

Dramat (1 pozycja do wyboru))

Lidia Amejko, Farrago („Dialog” 1997, nr 9) lub Nondum („Dialog” 2001, nr 12)
Paweł Demirski, Wałęsa, Kraków 2005
Janusz Głowacki, Polowanie na karaluchy (1986/90) lub Antygona w Nowym Jorku (1992) [w: Pięć i pół. Dramaty, Warszawa 2007]
Marek Koterski, Dzień Świra, Warszawa 2002
Ewa Lahnit, Człowiek ze śmieci („Dialog” 1996, nr 5) lub Złodziejki chleba („Dialog” 2000, nr 7)
Jerzy Łukosz, Dwa ognie lub Świetlistość [w: Śmierć puszczyka, Kraków 2000]
D. Masłowska, Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku [w antologii: TR/PL (2006)]
S. Mrożek, Miłość na Krymie (1993)
Tadeusz Słobodzianek, Merlin („Dialog” 1993, nr 3) lub Kowal Malambo („Dialog” 1993, nr 7) lub Nasza klasa. Historia w XIV lekcjach (2009)
Słobodzianek/Tomaszuk, Turlajgroszek („Dialog” 1990, nr 11)
Piotr Tomaszuk, Ofiara Wilgefortis („Dialog” 2000, nr 5)
Michał Walczak, Podróż do wnętrza pokoju [w: Podróż... Dramaty, Kraków 2009]
Małgorzata Sikorska-Miszczuk, Śmierć człowieka wiewiórki [http://www.agencjadramatu.pl/]
Echa – Repliki – Fantazmaty. Antologia nowego dramatu polskiego, Kraków 2005

Eseistyka (do wyboru 2 pozycje różnych autorów)

S. Barańczak, Tablica z Macondo albo osiemnaście prób wytłumaczenia sobie i innym po co i dlaczego się pisze (1990)
M. Bieńczyk, Melancholia: o tych, co nigdy nie odnajdą straty (1998); Przezroczystość (2007)
D. Czaja, Lekcje ciemności (2009)
M. Dziewulska, Inna obecność (2009) [dramat i teatr]
P. Gruszczyński, Ojcobójcy: młodsi zdolniejsi w teatrze polskim (2003) [dramat i teatr]
Z. Herbert, Martwa natura z wędzidłem (1993)
G. Herling-Grudziński, Dziennik pisany nocą 1989–1992; 1993–1996; 1997–1999 (1993, 1998, 2000)
I. Iwasiów, Rewindykacje. Kobieta czytająca dzisiaj (2002)
J. Kopciński, Którędy do wyjścia? Szkic i rozmowy teatralne (2002) [dramat i teatr]
L. Kołakowski, Moje słuszne poglądy na wszystko (1999)
T. Komendant, Upadły czas. Sześć esejów i pół (1996)
Z. Kubiak, Przestrzeń dzieł wiecznych: eseje o tradycji kultury śródziemnomorskiej (1993); Brewiarz Europejczyka (1999); Uśmiech Kore (2000)
S. Lem, Okamgnienie (2000)
P. Lisicki, Nie-ludzki Bóg (1995, 2007)
M.P. Markowski, Występek. Eseje o pisaniu i czytaniu (2001); Nieobliczalne (2007)
C. Michalski, Powrót człowieka bez właściwości (1996)
Cz. Miłosz, Piesek przydrożny (1997); Życie na wyspach (1997); Spiżarnia literacka (2004)
R. Przybylski, Baśń zimowa. Esej o starości (1998); Sardanapal. Opowieść o tyranii – na pożegnanie ohydnego stulecia (2001); Mityczna przestrzeń naszych uczuć (2002)
J.M. Rymkiewicz, Wieszanie (2007), Kinderszenen (2008)
A. Sosnowski, Najryzykowniej (2007)
W. Szymborska, Lektury nadobowiązkowe (1996)
A. Zagajewski, W cudzym pięknie (1998); Obrona żarliwości(2002); Poeta rozmawia z filozofem (2008)

Krytyka (do wyboru 2 pozycje różnych autorów)

K. Bartczak, Świat nie scalony (2009)
H. Bereza, Pryncypia. O łasce literatury (1993); Obroty. Szkice literackie (1996); Epistoły (1998); …wypiski… (2006)
K. Biedrzycki, Wariacje metafizyczne (2007)
T. Burek, Dziennik kwarantanny (2001)
Była sobie krytyka… Wybór tekstów z lat dziewięćdziesiątych i pierwszych, wstęp D. Nowackiego i K. Uniłowskiego (2003)
P. Czapliński, Ślady przełomu. O prozie polskiej 1976–1996 (1997); Ruchome marginesy: szkice o literaturze lat 90 (2002); Wzniosłe tęsknoty. Nostalgie w prozie lat dziewięćdziesiątych (2001); Ruchome marginesy: szkice o literaturze lat 90. (2002); Świat podrobiony. Krytyka i literatura wobec nowej rzeczywistości (2003); Efekt bierności. Literatura w czasie normalnym (2004); Powrót centrali. Literatura w nowej rzeczywistości (2007); Polska do wymiany. Późna nowoczesność i nasze wielkie narracje (2009)
K. Dunin, Czytając Polskę. Literatura polska po roku 1989 wobec dylematów nowoczesności (2004)
P. Dunin-Wąsowicz, Oko smoka: literatura tzw. pokolenia „bruLionu” wobec rzeczywistości III RP (2000)
A. Fiut, Być (albo nie być) Środkowoeuropejczykiem (1999); Spotkania z Innym (2006)
J. Gutorow, Niepodległość głosu (2003); Urwany ślad (2007)
J. Jarzębski, Apetyt na przemianę. Notatki o prozie współczesnej (1997)
A. Kałuża, Bumerang. Szkice o poezji polskiej przełomu XX i XXI wieku (2010)
J. Klejnocki, Literatura w czasach zarazy (2006)
J. Klejnocki, J. Sosnowski, Chwilowe zawieszenie broni: o twórczości tzw. pokolenia „bruLionu” (1986–1996) (1996)
J. Łukasiewicz, Ruchome cele (2003)
K. Maliszewski, Nasi klasycyści, nasi barbarzyńcy (1999); Zwierzę na J. Szkice wierszach i ludziach (2001); Nowa poezja polska 1989–1999. Rozważania i uwagi (2005); Rozproszone głosy (2006); Po debiucie: dziennik krytyka (2008)
J. Mueller, Stratygrafie (2010)
D. Nowacki, Zawód: czytelnik. Notatki o prozie polskiej lat 90. (1999); Wielkie wczoraj (2004)
J. Orska, Liryczne narracje: nowe tendencje w poezji polskiej 1989–2006 (2006)
R. Ostaszewski, Etapy: Rozmowy z pisarzami (i nie tylko) (2008)
P. Śliwiński, Przygody z wolnością. Uwagi o poezji współczesnej (2002); Świat na brudno. Szkice o poezji i krytyce (2007)
M. Stala, Druga strona. Notatki o poezji współczesnej (1997); Przeszukiwanie czasu: przechadzki krytycznoliterackie (2004)
Tekstylia. O „rocznikach siedemdziesiątych, pod red. P. Mareckiego, I. Stokfiszewskiego i M. Witkowskiego (2002)
Tekstylia bis, pod red. P. Mareckiego (2007)
K. Uniłowski, Skądinąd: zapiski krytyczne (1998); Koloniści i koczownicy: o najnowszej prozie i krytyce literackiej (2002); Kup pan książkę! Szkice i recenzje (2010)
M. Urbanowski, Oczyszczenie. Szkice o literaturze polskiej XX wieku (2002); Dezerterzy i żołnierze. Szkice o literaturze polskiej 1991–2006 (2007)
B. Zadura, Daj mu tam, gdzie go nie ma (1996) [albo w: Szkice, recenzje, felietony. Tom 1 (2007)]

48godzin |

2011-06-12T16:25:00.007+02:00

Kochany Pamiętniczku,
każdy dzień upływa tak szybko, że nie mam nawet czasu przeanalizować, co było w nim nie tak. Dobre to i niedobre. Wiem dzięki temu, że nie będę nigdy pracowała w telewizji.
Doraźnie, tymczasowo, na zastępstwie etc.

Najpierw nakliknęło mi się
:
HASŁO DNIA

lamperia >>>> dolna część ściany malowana (olejno) dla ochrony przed zabrudzeniem; szlak kolorowy a. listwa zdobiąca ścianę; por. boazeria, lampas.

Etym. - fr. lamoris 'jw.'

___________________________________________________________________________

Po akcencie edukacyjnym, spokojnie można przejść do ciągu dalszego - czyli małego wyładowania z okresu minionych 48 godzin. Pierwszym (pomijając druk pracy licencjackiej, odbiór makiety pracy licencjackiej, wręczenie pracy licencjackiej promotorowi, obieranie, palenie, wyrzucanie, uciekanie przed P.L. etc.), był koncert SoundQ, na który biegłam przez pół Katowic, szary busik linii Ktw-Krk, mieszkanie, łazienkę i tramwaj.

| SoundQ | Jazz Club "Mile Stone" | Nadwiślańska 6 | Kraków | Polska |

Heheh, miały być dwa zdania, ale jakoś tak się złożyło, że wyszła regularna para-recenzja, więc pozostaje posilić się odnośnikiem.
|
|\

|
|
A potem był spacer i zapiekanka królewska i w ogóle full wspaniale, kraków kraków kraków
_
_gdzie mój alkohol kraków
_
_przecież nie pijesz kraków
_
_kraków? Pan Kraków!
_
_
I duży kawałek It Might Get Loud z Jimmy Page'm, Edge'm i Jackiem White. Oko się śmiało, póki nie zeszło na zmęczenie materiału. Jeszcze połowa do zobaczenia. Polecam, nie ma niczego wspanialszego niż rżnięcie na gitarach i radosny wyraz twarzy Page'a, kiedy mówił o początkach zeppelinów...I White z jego dziwnymi ustrojstwami... it might get loud... jak najbardziej.
|
|
A potem od rana rzecz dość dla mnie traumatyczna, czyli wizyta na wystawie końcoworocznej krakowskiej ASP. Pamiętam (taktak!), ostatni raz na temat wystawy końcoworocznej czegokolwiek (czyt. asp kat), pisałam dwa lata temu. Od tamtej chwili moja noga nigdy już nie miała ochoty zadrżeć w kierunku jakiejkolwiek akademii aż do soboty, czyli tak naprawdę do wczoraj.
Zapomniawszy dane rany zadane mi przez sztukę, przemogłam się i postanowiłam dać szansę, tym razem asp krk.
Pierwszy krok w marmurach i antykizmach przywołał rozochocone chuci do pionu.
Niestety od mojego ostatniego pobytu na asp krk w czasach licealnych - nic się tam nie zmieniło. Wystawa końcoworoczna (niech wybaczą mi wszyscy, którzy włożyli w nią całą swoją energię i kreatywność) przygnębiła mnie i przytłoczyła.

Powodem zalewu czarnej żółci nie jest wcale moja niechęć do malarstwa, rysunku, czy rzeźby jako takich.
Uważam natomiast, że wystawy końcoworoczne powinny być konstruowane selektywnie.
Pomimo liberalnej epoki w jakiej żyjemy, dobry warsztat pozostaje dobrym warsztatem - i bardzo łatwo go rozpoznać, po staranności i czystości wykonania, myśli przekazywanej przez pracę oraz aurze przez nią wytwarzanej. Podobnie z oryginalnością i nowatorstwem.
Są to rzeczy, które widać od pierwszego rzutu.

Począwszy od strasznej wystawy malarstwa doktorantów, którą w pierwszej chwili wzięliśmy za ekspozycję prac pierwszoroczniaków - poprzez kolejne sale od podłogi po sufit zalepione artefaktami najróżniejszych lotów - natężenie rzeczy przeciętnych wywoływało we mnie klaustrofobię. Poza dwoma wyjątkami - salą w której prezentowali się studenci prof. Zbigniewa Bajki - i jeszcze jednym pomieszczeniem, w którym była ekspozycja prac dwóch zaledwie autorów - Tomasza Putowskiego i drugiego twórcy, ktorego nazwiska niestety nie zanotowalam.

Wejście do sali, w której wyeksponowane były prace uczniów prof. Bajki było wręcz szokiem - trzeba nadmienić, że bardzo przyjemnym. Nie wiem z czego wynika przepaść pomiędzy realizacjami wychodzącymi spod oka tego pedagoga - a tymi, którym patronują pozostali - ale musi to być jakiś bardzo mocny czynnik sprawczy.
Być może czynnik ów ma swoje źródło w wykształceniu prof. Bajki -

medioznawca , historyk i socjolog po studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim, prasoznawca z tytułem doktora Uniwersytetu Warszawskiego. Z jednej strony badacz rynku mediów i ekspert, często komentujący - w prasie, radiu, telewizji, internecie - wydarzenia i problemy z tym rynkiem związane, z drugiej - wykładowca historii komunikowania, zajmujący się także dziejami reklamy.

Być może na Akademiach nie powinni wykładać artyści pierwszej wody - a raczej wybitni teoretycy, będacy w stanie zmobilizować studentów do owocnych poszukiwań i wycieczek intelektualnych...
W każdym razie, zawsze warto wpaść i ocenić sytuację samodzielnie.
Uczciwie zaznaczam, że widziałam tylko część ulokowaną w budynkach przy Pl. Szczepańskim, wiem że było tego więcej - mam więc niepełny obraz sytuacji.
|
|
|
Wkrótce po powrocie z asp krk, przyszło wracać do domu. Kierowca busika wybrał trasę najbardziej wyboistą i zabójczą dla ogonowych kości, ale nawet to nie zdołało mi przeszkodzić w lekturze książki Juhasi Kalady - Traktor, albo błąd w sztuce. Ta mała, ostro madżentowa pozycja w Taniej Księgarni stała po 4,50, co było wystarczającym impulsem, by po nią sięgnąć. Na okładce serco-czaszki (któż ich nie kocha!), patronat ha-artu - co satysfakcjonująco dopełniło słuszności podjętej decyzji.

Objętościowo na oko książka liczy sobie 25 stron A4, które podzielone na 4 części, dały poręczny formacik kieszonkowy i zamieniły większe opowiadanie w malutką książeczkę.

Rzecz jest bardzo soczyście i słodko napisana. Dawno nie miałam do czynienia ze wschodnim stylem (Juhasia jest Białorusinką). Strasznie lubię literaturę z tamtej strony - nie mam jakiejś wielkiej pratyki czytelniczej - ale Jerofiejew, Tołstoj czy Serhij Żadan są autorami, do których czuję miętę, bo mało kiedy ma się do czynienia z takimi wizjami człowieczeństwa. Naturalistycznego, trochę brudnego, ale zarazem gdzieś tam, u kresu całego tego umęczenia i upodlenia życiem - szczęśliwego i dostrzegającego dobre strony egzystencji.

W książeczce mnóstwo smaczków - do szczególnie uroczych należał początek historii Iry i Marata (która jest zarazem przyczynkiem do pojawienia się historii Maszy Traktor - artystki malarki[!] i wstręciucha Afanasija). Osobiście mam wielką słabość do zdań takich jak:
,,

W fioletowym bzie nagle pojawiło się coś jaskrawopomarańczowego - jakby słońce sturało się na podwórko! Po dokładniejszej analizie słońcem okazał się być sweter Marata, pomarańczowy w czarne paski. Stoi, pomarańczka taka, w ręce rumianki ściska i tak niepewnie na okno patrzy.

"
albo
,,

Marat od razu ruszył w moją stronę, taki szczęśliwy jakby cieszył się , że mnie widzi, i podał mi... Zgadnij, co? Serek w czekoladzie! Wyobrażasz sobie? Marat wyciąga do mnie ten serek i mówi: Masz! Pewnie nie zdążyłaś nawet śniadania zjeść!

"
Serek w czekoladzie?!
:)

Natężenie wykrzykników jasno wskazuje na to, że jest to literatura silnie emocjonalna, idealna do doraźnych, autobusowych, tramwajowych i kawiarnianych ,,kontaktów z". Adresatkami mogą być zarówno 21-letnie studentki, jak i profesorowie po 40-stce - każdy w jakimś momencie się zaśmieje, w jakimś wzruszy - i znajdzie w maleństwie coś dla siebie.

Jedynym zarzutem, jaki tutaj oto rzucę jest słaby finał historii Maszy i Afanasija, ale pewnie nie było się nad tym czasu rozwodzić, bo historia gnała swoim tempem, wprost do całkiem sycącego zakończenia, którego doczekałam się w autobusie linii btm-rdz.
++++++++
++++++++
Madżentowa książeczka wytrąciła mnie lekko z letargicznego nastroju wywołanego wizytą na aspkrk i wieczorem postanowiłam postawić kropkę nad 48-godzinnym, ,i" wydarzeń.
|
|
Zobaczyć sobie (ho ho ho) Salo, czyli 120 dni Sodomy Pasoliniego.
Nie grzeszę wiedzą filmową - Pasoliniego znam z piosenki Coila. Natomiast na swoje usprawiedliwienie mam to, że jakiś czas temu (dłuższy), czytałam 120 dni Sodomy de Sade'a.

Nie miałam do tego filmu jakoś specjalnie mocnego nastawienia. I cóż się stało... ano cóż. Zasnęłam w połowie. Nie był to bynajmniej wyraz nonszalancji ani braku receptorów, zasad czy barier. Byłam po prostu zmęczona - natomiast oglądanie de Sade'a we włoskiej interpretacji okazało się być ponad moje i tak już nadwątlone siły. Może racją jest, że takie filmy powinno się oglądać w wieku lat 16, żeby dawały mocniej po żyłach. Może...

Generalnie wizja Pasoliniusza odbiegała mocno od mojej. I na domiar złego język...
Włoskie terkotanie sprawiało, że wszystko było dość bliskie mocniejszej realizacji Rocco aniżeli wyrafinowaniu de Sade'a. Owszem, zło wyzierało ze wszystkich kadrów, niewinność była niewinnością, fekalia - fekaliami. Ale całość powlekł jakiś dziwny tłuszcz, którego nie czuło się czytając książkę. U de Sade'a zło było cienką błyszczącą żyletą - tutaj tępym nożem, który z chrobotaniem leciał po kolejnych gardłach.
Natomiast odniesienie do III Rzeszy - świetne.
I bardzo (nie do końca wiem dlaczego) bawi mnie zdanie z filmwebowego opisu
,,

Dzisiaj film może już tak nie szokuje, ale nadal jest to obraz w złym smaku.

"
Złym smaku, he he he.
Przypuszczam, że Bogdan Banasiak już napisał na ten temat setki stron w swoich sztambuchach - poprzestanę więc na krótkiej refleksji, że brakowało mi w tym natłoku gwałtownych obrazów wyraźnej treści i odrobiny poezji. Wolałabym, żeby ktoś nakręcił ten film tak, jak grałby o tym Coil. Lady Gaga mogłaby zagrać biskupa albo jedną z wulgarnych Signor.
Cóż no cóż no. Nie podo ba ło się mnie. A men.
_____
_____
Wszystkie te wydarzenia i udziały mają jeden wyraźny cel - mianowicie skutecznie uciec ścigającej mnie P.L., nie zrobić prezentacji na Egzamin L. i wyfuknąć stąd na całe lata, żeby wreszcie mieć święty spokój od sprawdzianów i egzaminów, które z każdym rokiem wiążą się z coraz silniejszym dupystronybólem.
Toteż i dzisiaj program artystyczny został uczyniony ciekawym i obrośnie jeszcze w pewien kościelny koncert - a wcześniej - w lekturę zabawnego pourywanego felietonu poety Pułki.
_
_
i tak, tak, tak,
gdzieś tam cośtam rośnietam
jakieś składane na 4 25 stron A4
i kofeina
i nie mogę się wa
ka
cji
doczekać
chociaż w planach praca
>>>>>>>>>>>>>>

?>>>>>>>>>>>>>>>>>>?cDE>c>ER>V>ERB>RTB>tB>rt

2010-11-21T02:43:00.001+01:00

2010-10-30T02:13:00.001+02:00

Oh, God, I've been called
by a million names all my life.

I don't want a name. I'm better off
with a grunt or a groan for a name.

2010-10-27T22:15:00.003+02:00

Każda potworność wymusza na Hor-
tensji okrutne gesty. Jej samotność jest
erotyczną mechaniką; jej zmęczenie —
dynamiką miłosną. Przez wiele epok
była gorliwą higieną ras pod nadzorem
dzieciństwa. Jej wrota stoją otworem
przed nędzą. Moralność współczesnych
istot odcieleśnia się tam w jej namiętno-
ści albo w jej działaniu. — O straszliwy
dreszczu niedoświadczonych kochan-
ków na krwawej ziemi, w świetlistym
wodorze! znajdźcie Hortensję.

[rimb au d i lu mina cje]

2010-09-14T00:53:00.001+02:00

2010-09-07T13:09:00.010+02:00

Lubię głaskać twego szczura,
Gdy się do mych nóg przyczołga

sięwypluwanie

2010-07-10T23:35:00.000+02:00

Biblia snów. Pokrzykują na zewnątrz. Dźwięki spływają szklaną ścianą. Drzewa nie odbijają światła, pochłaniając kolejne warstwy fotonów. Potem księżyc zjada ciemność. Dla jednych jest zbyt wcześnie, dla drugich w sam raz. I z nieba spadają lekkie, chłodne sople, jak wielka kula zimy, stacza się z góry śnieg. Dzieci przynoszą mamom bukiety lodowych płatków i zwieszają sanki ponad przeręblami. Półtoralitrowe wody niegazowane w sklepach przestają schodzić. Za każdym rogiem czają się kompulsywnie wcinające tort Madonny w czapkach z renifera, usiłujące wciskać przechodniom łyżki kremu w kieszenie.

- No przestań już, przestań. Przetrę ci oczy, bo znowu jest rano i wszystko zaczyna się układać od nowa, choć w uszach dzwonią wczorajsze przepowiednie i myjąc zęby, nie zdołasz do cna spłukać snów, które zakrywały ci głowę przez całą noc.

Czasem śnię się sobie długa na setki kilometrów, na każdym odcinku zupełnie inna. Jak mur wzdłuż którego można iść w nieskończoność i nigdy nie znaleźć powtarzającego się punktu. Na szczęście to tylko sny. Przewidziane, przeszłe, przerobione psalmy 69, starless squezze, po co mi ta cała biblioteka, niczego przecież nie pamiętam, całe życie koncentrując się na skrawkach skóry i trawy i sreberkach od czekolad. Jak stereotyp zwykł typować, mając trudności z wyrażaniem pojętego przez siebie ogółu. Plącząc się. O. Plącząc zupełnie tak, jak teraz. Ach, żebym wszystko, to co wiem, mogła tutaj chronologicznie wyłożyć, rozpisać sobie i rozpoznać. Ale czuję tylko jak swędzą mnie łydki, te od komarów, pogryzione. Po kolana w stawie. Opanowana jałowość ustąpiła miejsca nieopanowanej prostocie i skłonnościom do ekspiacji. Jakby nie można było z lekką nutą cienia przedrzeć się przez słodkie listki i nie przejmować odciśniętymi w błotach śladami ani pokrzykiwaniami ani tym, że po alkoholu coś zaatakuje, całe wieki wcześniej łapało wszystkich innych, których było trzeba wysłuchiwać, podtrzymywać za rękę - i w końcu spadło i tutaj. Ale ja tego nie chcę. Źle komponuje się z poplamioną sukienką. Z powoli nasiąkającym korytem rzeki, w którym pierwsze płazy zaczynają doszukiwać się zapachu prądów i roślin wodnych. A mnie tylko swędzą. Te komary.
Nic nie przychodzi, nikt nie dochodzi, wyjeżdżam.
Za płotem trafiają się takie, że tylko ręką sięgnąć - takie symfonie amarantu wydrygują się z ust ich i na kolana rzucają całą miałkość tego świata, obliczami swoimi płatkokwiatodelikatnymi. I coś nie odpowiada. Od budynku odrywa się parapet z doniczką - a potem nawet balkon - i wszystko stulone razem wzbija się górnymi nieba partiami jeszcze wyżej i wyżej, gdzie płaczą te, no jak im tam - anioły i trzymają się za oczy. A całe są z oczu, jak poezja. I całe są z ust i dłoni i włosów, żeby można było gładzić je po gęstych rzęsach i przeszywać igłami od adapterów.

2010-07-10T16:31:00.000+02:00

Wykończyłem dziś dzień od rana, to znaczy 9 30, do teraz, czyli 16, dwie książki zaczęte wczoraj i jeszcze kiedyś dawno i wyczerpało mnie to do cna, nie mam nawet siły pisać do znajomych, żeby wyszli ze mną na piwo albo spacer, choć na nic innego nie mam dzisiaj ochoty - ale siły trochę brakuje w natłoku wszystkich napoczętych spraw i właściwie to słońce zniechęca do wychodzenia, choć po lekturze Erynii, słyszę od rana tylko chrupanie serdelków w ostrym chrzanie i wilgotne uderzenia ciał, zarówno o bruk (martwych), jak i o siebie same (żywych). Ale upał jest taki, że nosa na zewnątrz nie i jedyne na co mam ochotę, to założenie nowego bloga, taki damski kaprys, zamiast sukienki i butów, kilka nowych-starych kodów i ponowne otwarcie olinkowań. O matko. Sztuka to we mnie jest dzisiaj taka, że tylko czytać i czytać i jeść brzoskwinie; o ciele swoim myśleć szorstko, bo niezdyscyplinowane wyprzedza mózg i blokuje arterie. Ach. Pociesza tylko myśl, że być może jutro, jutro pojechać uda się do K., miasta dobrze kojarzącego się, miasta. O boże kiedy cierpię cieknie ze mnie taki klimat zajebisty, takie getry wypełzają ze mnie, czarne koszulki plączą się na sznurach, coś dusi nocami znienacka. A w takie lato. Co mieć na swoje usprawiedliwienie. Pewnie nic, to tyko, że się naprzykrzając zbyt intensywnie przypierdalam. Że wilgotność powietrza w okolicach L., przekracza o wiele przyzwoicie witane normy. Czytanie wywiadów z aktorami przyprawia mnie o racjonalne myśli pokroju ,,nie myśleć", ,,nie interpretować". Trrrch, więc próbuję. Niemyślećnieinterpretować. Tylko się nie ruszać. Tylko nie szukać niczego ponad, przed ani po. Nie drążyć pod. I wtedy mam na blacie wypisane słowa Nowy i Jork, wycieczki po chodliwy towar, po nowe, zakupić, zapomnieć. I uświadamiam sobie, że bardziej niż wcześniej boję się wyjścia do parku, spaceru daleko, że mocniej słyszę za sobą kroki, kłują mnie oczy nieznanych owadów pełznących pniami drzew i korą w górę. Jakie ładne. Nie mnie to oceniać. Nie dochodzić źródeł. Nie szukać. Coś przyrasta mi do stóp i wygrzewa ciepłe miejsce w okolicach pępka, łaskocząc ciemnym futrem. Coś, dla czego budzę się i zasypiam.
Nic nie pisze już goforit, nie spycha mnie kafelkami brudnej knajpy do umywalki, dzisiaj wcale nie muszę umrzeć, co więcej - dzisiaj wcale wcale wcale.

Strasznie dziwnie działa ta chemia.

Razem z deszczem, skończył się sezon na kalosze. Opierając się plecami o jej plecy, kartkowałem magazyn o lakierowanej okładce, drukowany na kredowym papierze.

Jonas zdjął koszulkę. Po jego żylastej klatce piersiowej, stoczyła się kryształowa kropla potu, aż do wzgórka łonowego, porośniętego kępką rudych włosów. Wysuwał do przodu swoje chude kości biodrowe, poznaczone gęstymi, czarno-zielonymi tatuażami.

Znajduję kawałki Twoich tekstów, gdzieś w internecie, jestem uśmiercony. Nie dosięgam oczami końcówek słów, nie mam słów. Czytam Cię tylko w milczeniu i śnisz mi się wzdłuż tych wszystkich szeroko otwartych nocy, w które wodząc koniuszkami palców po klawiaturze, wyobrażam sobie, jak mocno przyciskamy się do siebie, wpijając sobie nosy w ramiona i łokcie w łopatki. Ale nie znam Cię. Widuję tylko na zdjęciach, w ciepłe letnie noce, kartkując internet, otwierając facebooka, idę po Twoich śladach. Zlizuję z hiperłącza wszystkie łzy i uśmiechy, których deszcze zostawiasz za sobą.

Mi łil bi ded, so stop
lux, wielka księga metek i katanek, wielka księga wyczerpanej formuły własnej, w tym ubraniu, pod tym sztandarem, przy wtórze ech odchodzących w przeszłość dzwonków i zanikajacych w przeszłość (też) płyt i bandaży. Swetrów noszonych pod kątem zakrywania domniemanych zwichnięć ręki na wuefie. Ja się tam, w tych ciepłych krajach, zupełnie po kosztach, wyzbywszy pragnienia, cierpiąc tylko zimno kafelek, rano śniadanie, dwa tygodnie brzoskwiń i jabłek, winogron ciętych w małe kawałeczki, plaż i piasków, prostą drogą aż do podziemnego przejścia, bladymi, wielkimi stopami, przespokojnie mijając manowce. Wygłupów ciągle jeszcze dziecięcych, z pełnymi ustami, w cieniu, powoli zjadanym przez wielkie szmaragdowe słońce, stojąc i morzu nie mogąc się napatrzeć.

Przez nieogolone pnie palm, kakadu kokosowe piaski, aj banjo, nie ma to, jak droga, w drodze, w Jacku, w Kerouacu, Splicie i Plitvickich Jeziorach, na pełnej gębie, pełnych zeszytach, dniach spędzanych na brzuchu, tyle razy w trawie leżąc, nie przypominając sobie faktów - a tylko międląc w pięści impresje, z nadzieją na więcej, na lepsze, perfekcyjne celowanie i utrafianie w sedno.
Figa!
Poleżane, pokrojone, pospadane. Ja tam, z tymi (no!), ja tam z tymi, przedzierając się łokciami własnymi, przez chaszcze, mokradła, nie wyzbywszy się przekonania, że jednak najwięcej uroku jest w niepraktykowanej ohydzie, w obrabianej literacko dysharmonii, kiedy to autor, leżąc spokojnie w gorących piaskach, pod rozgwieżdżonym niebiem, zajmując się ogniem od wolnej latarenki, wyjmuje z dziury w brzuchu, płaskie, zanotowane naprędce wróżby i czyta, dławiąc się mamałygą.

Czyta tylko ze środka - i niezależny jest już od czynników zewnętrznych, niepłaczliwy na wzruszenie, niewrażliwy, zaspany, kiedy trzeba i nietrzeźwy. I kiedy chce i ma na sobie hełm multigwiezdnie magnetyczny tylko i przekonanie, że oto może mówić, co mu się podoba i nie przeszkodzi w tym, nawet ogolona głowa. (Wychodzę, muszę zrobić jeszcze jedną.)

I co? Chyba jednak trochę głupio, że nie udało się poprzestać na jednym albo drugim, z tych które do wyboru były - i nic się nie zmieniło w Państwie Hydry, imperium multigłowego lwa, bez wyraźnego ogona, przemieszczenia następują nader powolnie, kiedy leżąc gdzieś i pieszcząc Cię, nie potrafię wyleczyć głowy z siąpiących zakłóceń i jednym, które mam na swoją obronę, jest zachlapane absurdem odwrócenie się na drugi bok i symulowanie urazy.
Bzdura, urazy, pokrzykiwania, po nocy zwiniętego w podróżny obwarzanek ciała, niczego nie słyszę, bo i co mam słyszeć, kiedy największą miazgę z mózgu robi ta, której nie potrafimy za nic połączyć, potraktować poważnie, z której sobie nawzajem szydzimy, kiedy jedno ulega, której nie możemy szanować i wykorzystać, tylko się nią brzydzimy.

Ach, jaka jestem płaska, nawet biust nie pomaga, w wydęciu się na właściwą stronę mocy i złapaniu wiatru w żagle, bo tylko piasek mam w trybach, tylko on tam we mnie łomoce i klinuje się po to, byśmy mieli więcej możliwości pośmiania się z trawiących mnie dysfunkcji.

Jeżeli kiedykolwiek było we mnie coś romantycznego - to chyba tylko galopująca samotność, którą na raz - przeklinam i wychodzę, przesypiam i przesypuję, której w stanie nie jestem

Po północy weszliśmy na Urbanowicza, który z obręczą Ouroborosa, posuwał się powolnymi starczymi krokami ku złotej bramie, odkrojonej od reszty przestrzeni, misternie ukształtowanymi kratami.

//////////////////////
Kiedy dowie się wreszcie, że za pomocą tej aplikacji można dorobić się nowego rodzeństwa i skorzystać na dogodnych warunkach z sakramentów małżeństwa, pokuty i pojednania, wsiądzie zniecka z całym impetem na plecy byka jednorogiego i zaatakuje bramy. Tego samego dnia odkryje, że znalezienie książek Borgesa na allegro graniczy z cudem - i że łatwiej w Matrasie natrafić na jego biografie w cenach obniżonych do, o rany, pięciu złotych.

Które zabierze ze sobą na plecach do Melancholii, kiedy, wsiadając do czarnego, megawypasionego resoraka na baterie, zahaczy stopą o grudkę bursztynu i pomyśli przez sekundę, czy nie lepiej rzucić się w morze, niż stawiać czoła temu bezsensownie nieustannemu dowodzeniu i wymaganiu dowodów? Które zostawi za sobą, wymięte i skopane, wyświechtane i wzgardzone, przybite popielniczkami do stołów i wskazówkami do zegarów, które nie tracąc czasu, po prostu zatrzymały się z szeroko rozdziawionymi pudłami, ustępując miejsca rozwścieczonym falom bezdusznego

//////////////////
Prasowanie i moja wina, moja bardzo wielka, moja wina w tym całym niemówieniu sobie jeszcze, zaprzestawaniu, ucinaniu i braku energii, nie to, co Picasso. Śpij mała kawiarenko, nie to, co porywanie się na rzeczy przekraczające pojęcie. Nie to, co. Ups. Zatrzymałam się. Przesmyk dla łódeczki na oceanie traw. Moje dopowiedzenie miało być zabójczo proste - ja albo ja albo.

a o czym to było?
ach beznadziejna
pani wyjaśni

/////////////////////////////

2010-06-19T19:09:00.000+02:00

/////////////////http://www.behance.net/Bartlomowicz

2010-06-06T14:18:00.002+02:00

lato

2010-05-30T00:23:00.001+02:00

Wolę jednak czasy, które pamiętam tylko z fotografii, kiedy na przykład zbierałam dla ciebie kwiatki, żółte mlecze i przynosiłam jak coś najbardziej wartościowego, zrywając się o siódmej rano z łóżka, z nadzieją, że jeszcze nie wstałaś, prosto do ogródka, bez śniadania - choć śniadanie w pewnym wieku stanowi podstawę egzystencji. I biegnąc tam, miałam rośliny powyżej kolan - nie tak, jak dzisiaj, w okolicach łydek. I pasowały mi wszystkie sandałki, które mogłam sobie wymarzyć, choć przecież wtedy nie miało to żadnego znaczenia i biegałam w chłopięcych szortach w żaglówki, tak długo aż wyblakły. I miałam kilka podkoszulków po kimś, z obrazkami, do których przed snem zdarzało mi się dopowiadać historie.

Jakkolwiek by tego nie nazywać - zawsze będę miała w głowie lato ograniczone do wielkiej szklanej kuli wiszącej nad miastem, takie, poza którą nic właściwie nie jest ważne - bo przecież wszystko ważne ma miejsce na podwórku i w małej głowie.

Leżało się na rozgrzanych słońcem kocach w kratę, leniwie przeglądało gazetki i książki. Ale częściej zasypiało się w tym upale i własnych marzeniach i mieszało wymyślone światy z bajek i książek, z własnymi. I marzyło się wtedy o mieszkaniu na strychu i pocztowym drucie, po którym na sznurkach listy wędrowałyby od okna swojego do okna Agnieszki. Moje małe Bullerbyn. Zabawne jak mocno ugruntowało się w środku lato. Potem wszystkie plaże i pokoje hotelowe, wszystkie szyszki piniowe i desery z parasolką, zielone szkoły o smaku zielonych jabłuszek i płaskiego nadbałtyckiego nieba przygniatającego wyobraźnię. Słoność była smakiem innych dzieci, z którymi nie chciało się bawić i marzyło o powrocie na podwórko wychodzące z listów. Posyłało się pocztówki i po raz pierwszy dotykało piasku. Przedkładało się góry nad wodę i gardziło rzędami budek pełnych tandetnego śmiecia. Dwie kotwice z bursztynowego plastiku i kilka muszelek. Każdemu trzeba było przywieźć pamiątkę. Przeżywało się podróże.

Z podróży pamiętało się najlepiej wielkie płaty rozpalonego piaskowca, zapach starych murów, piwnice i sale jadalne, w których kolacje miały różne smaki i różne godziny podania. Bóle nóg i przekonanie o tym, że powinno się zachować spokój, bo są jeszcze dwie inne takie, które dostatecznie skowyczą i gardzą widokami. Ach, mała Danio, pierwszy raz miałam swój własny pokój w drewnianym domku z piętrowym łóżkiem. Natychmiast tam zamieszkałam anektując każdy kąt z osobna, do dzisiaj pamiętając kolory i prześwietne uczucie posiadania własnej przestrzeni. 10 lat. Własna przestrzeń. To było wtedy największe marzenie - mieć własny pokój i chować się w nim ze wszystkim. Nie musieć zakopywać notatek po szufladkach. Myśli o przeprowadzzce na stryszek, czy do babci na czas jej nieobecności. Uciekanie na pole. Widok własnych łydek gdzieś tam na ziemi, bez obrazu twarzy, bo kto przejmowałby się twarzą, kiedy tak mocno świeciło słońce. Spokój przemierzania wilgotnych parków i gubienia się na kempingach, wychodzenia przed rodzinę, choćby te dwa kroki, ale wychodzenia na ulicę i samotnego kontemplowania wystaw sklepowych i spoglądania w górę. I trzymania w rękach małych rączek. Kim jestem? W środku mojej ręki, gdzieś poza ciałem mieści się cała ta historia i patrząc na swoje wielkie dłonie, widzę czasem rączki drące listki na wywar z pokrzywy i zakopujące ptasie szkielety. Widzę swoje rączki kupujące w kiosku breloczki i gumowe dinozaury i dmuchany ryż w sklepiku szkolnym, swoje rączki na szablonach z konikami w przedszkolu, kolorujące w zapamiętaniu fantastyczne ślimaki, swoje rączki ściskające łyżkę pełną grysiku, pod którym ktoś zapobiegliwy schował malinowy syrop. Widzę swoje rączki i nie mogę przed nimi uciec, nigdy nie pomachały mi na pożegnanie z jakiegoś molo, moje ciało nigdy nie odpłynęło, jak statek na smyczy rączek miotane milionem oceanów, ale zarazem w drobne wewnątrz. W wielkich nogach, z którymi dawno się pogodziło, schowało parę nóżek, które nigdy do nikogo nie należały i regularnie skłute pokrzywami szły do wczesnej szkoły z tornistrem usztywnianym Scout, boże jaki piękny. Do dzisiaj pamiętam dżunglę na piórniku i piękne, rzędami poukładane, przybory do pisania.

notatki

2010-05-05T19:50:00.000+02:00

RE: Marcin Świetlicki

pawelh
Użytkownik

Dodane dnia 23-11-2008 20:00

Dla Jana Polkowskiego

Trzeba zatrzasnąć drzwiczki z tektury i otworzyć okno,
otworzyć okno i przewietrzyć pokój.
Zawsze się udawało, ale teraz się nie
udaje. Jedyny przypadek,
kiedy po wierszach
pozostaje smród.

Poezja niewolników żywi się ideą,
idee to wodniste substytuty krwi.
Bohaterowie siedzieli w więzieniach,
a robotnik jest brzydki, ale wzruszająco
użyteczny - w poezji niewolników.

W poezji niewolników drzewa mają krzyże
wewnątrz - pod korą r11; z kolczastego drutu.
Jakże łatwo niewolnik przebywa upiornie
długą i prawie niemożliwą drogę
od litery do Boga, to trwa krótko, niby
splunięcie - w poezji niewolników.

Zamiast powiedzieć: ząb mnie boli, jestem
głodny, samotny, my dwoje, nas czworo,
nasza ulica r11; mówią cicho: Wanda
Wasilewska, Cyprian Kamil Norwid,
Józef Piłsudski, Ukraina, Litwa,
Tomasz Mann, Biblia i koniecznie coś
w jidysz.

Gdyby w tym mieście nadal mieszkał smok
wysławialiby smoka r11; albo kryjąc się
w swoich kryjówkach pisaliby wiersze
- maleńkie piąstki grożące smokowi
(nawet miłosne wiersze pisane by były
smoczymi literami...)

Patrzę w oko smoka
i wzruszam ramionami. Jest czerwiec. Wyraźnie.
Tuż po południu była burza. Zmierzch zapada najpierw
na idealnie kwadratowych skwerach.

'88

[

O'haryzm – termin nawiązujący do nazwiska amerykańskiego poety Franka O'Hary, użyty po raz pierwszy przez Krzysztofa Koehlera w artykule o tym samym tytule, drukowanym w piśmie brulion (14/15-1990).

Koehler użył określenia o'haryzm w odniesieniu do znanego wiersza Marcina Świetlickiego Dla Jana Polkowskiego, jednak później termin ten był często stosowany do określania nurtu w poezji tzw. pokolenia brulionu, reprezentowanego m.in. przez Marcina Świetlickiego, Jacka Podsiadłę, Miłosza Biedrzyckiego, Marcina Sendeckiego, Krzysztofa Jaworskiego i Grzegorza Wróblewskiego.

]

br la br

2010-04-24T18:55:00.000+02:00

dostałam w prezencie bielską jesień.

2010-04-19T09:50:00.002+02:00

liście liście liście

2010-04-17T01:31:00.001+02:00

tam gdzie pierwszy raz od miesiąca most spada do rzeki i odpływa pod prąd, popychany białymi kolcami fal. tam gdzie na chwilę jeszcze coś przedziera się przez różowiejącą przed oczyma mgłę i naciska mocno na miejsce, w którym powinna znajdować się źrenica. ememes. zamknięte oczy. nie wiem, co się dzieje, zmęczenie i przekonanie o tym, że może rzeczywiście dopiero w momencie, kiedy lodówka zostanie opróżniona, demiurg odzyska władzę w rękach i przełykając truciznę, uśmiechnie się błogo, popychając zgrubiałe obłoki w kierunku, z którego dobiegają nas niezrozumiałe litanie.

i w ten oto sposób udało mi się skończyć.

przejrzeć wszystkie płaszczyzny interesującej mazi, przewertować strony i zawisnąć na kolcu popychającym tylko i wyłącznie świat. abc. nawiedziła mnie nagle. defgh. nawiedziła mnie ta pogoda, ciężka od przeczuć. nieobliczalna. (dobre słowo, wykluczające logikę).
trąciła mnie, i morphism spadania, poklatkowe przenikanie się.

bo wiesz, że jesteś za.

na pewno za dużo w górę i w bok, w centymetrach, niemożliwa do przygniecenia, takiego naprawdę do końca, kojącego przygniecenia na chwilę i zatrzymania wszystkiego, włącznie z akcją serca i otrzymania świadomości, że oto zaistniał ciężar.

i wystarczy dłuższe milczenie, żeby osobność stawała się atutem, dla którego warto poświęcać koszyki pełne. dotyków pełne koszyki. ków pełne tyki. ko pe dotyki. zatrzymanie.

sorry, bo rzeczywiście na tym właśnie, 22 punkcie niemal się skończyłem i nie ciągnie się za mną nic prócz własnej śliny ułatwiającej penetrację prowadzącą ad astra.

O tej godzinie oddech pachnie śmiercią, skóra ciąży od niezmytego fluidu 31. 44 my pani rycerze.
oto co wchodzi na pusty pas startowy odtwarzacza. zapluty flow magika. czary mary. ja w liceum na tym umierając po nocach, próbując się z do niczego nie prowadzącymi rysunkami i na siłę wstrzymywanym snem, żeby rano, rano móc wpaść do autobusu i mieć na sobie całą sadzę świata, choć komin prowadził do nieba. ale mieć na sobie wszystkie metalowe przypinki z cytatami z poetów przenikania. bo nie można już, po czasie, stwierdzić, że tylko byli śmierci.

i pamiętać regularne płaszczyzny swoich notatek, wzruszające świadectwa dzieciństwa, wierne sprawozdania z odbierania sygnałów, z przetwarzania sygnałów, z całej trwogi polepionego naprędce kształtu swoich myśli. i wreszcie za chwilę idąc spać nago, specjalnie, blisko pościeli, w ścianie i pudle od łóżka, ze słowami odwieszonymi na oparcie krzesła, w zupełnej już bezmyślności intuicją napędzanego słowotoku i zasnąć.

mokrabrudnawiosna

2010-03-31T23:51:00.003+02:00

The "Magicair Heater" & pop wywałka & jerofiejew

2010-03-27T16:57:00.028+01:00

8 STYCZNIA

Znam te typy, sam studiowałem na uniwersytecie... to wiem... Tylko kiedy mają wolny czas, coś tam czują... I nawet ich zmysłowość jest tylko zewnętrzna... Ja to wiem... Mogą udowodnić nieprzydatność tego, czego nie mają... I to dla nich dowód mądrości... Najważniejsze dla nich to czystość własnych uczuć... A tych uczuć u większości - prawie u wszystkich - jest niewiele - i utrzymywać je w czystości - nietrudno... Oni, ci cywilizowani będą cię nienawidzić - mówię to poważnie - nienawidzić! (...) Najważniejsze - nigdy nie bądź z nimi szczery - odrobina szczerości
i zasłyniesz jako bezduszny, brudny wariat... I to ty! 0 bezduszny i brudny!
Che, che, che, che...
Jeszcze nalać, czy jak?

William Burroughs & Cut up / notatki

2010-03-27T09:33:00.000+01:00

>>>>Burroughs = esensja =

Sebastian Chosiński:

Niechciany klasyk science fiction

>>>>Marshall McLuhan:

Notes on Burroughs (1964)

>>>>>Świątynia Młodzieży Psychicznej - kompleksowe opracowanie z bibliografią ---> http://neurobot.art.pl/03/teksty/misiuna/topy-a.html

>>>>>>> http://artpapier.com/?pid=2&cid=15&aid=1873

23. (PO)NOWOCZESNA KONDYCJA PRZESĄDU - Krzysztof Grudnik

a rano... rano rano rano (zbzikowanie!)

2010-03-16T09:54:00.001+01:00

Młodzieńcze wrzaski zamożnych głosów w pokojach Clive Kempthorpe'a. Bladetwarze: trzymają się za boki ze śmiechu, jeden klepie drugiego, o, chyba skonam! Przekaż jej ostrożnie te wieści, Aubrey! Och, umrę! Bijąc powietrze strzępami, które pozostały z koszuli, i mając spodnie opuszczone do kostek, podskakuje i potyka się wokół stołu, a Ades z Kolegium Magdaleny ściga go uzbrojony w krawieckie nożyce. Twarz przerażonego cielaka pozłocona pomarańczową marmoladą. Nie chcę, nie zdejmujcie mi spodni, nie próbujcie robić ze mnie frajera!

Wrzaski z otwartego okna płoszą wieczór na kwadratowym dziedzińcu. Głuchy ogrodnik w fartuchu, zamaskowany twarzą Matthew Arnolda, popycha wzdłuż zamglonej łąki maszynkę do strzyżenia trawników, śledząc uważnie tańczące koniuszki źdźbeł.

Dla nas samych... nowi poganie... omphalos.

- Niech zostanie, powiedział Stefan. Pomijając te noce, jest zupełnie w porządku.

(Ulisses, Joyce)

2010-03-13T18:13:00.001+01:00

i wtedy zacząłem czytać drugi raz, brudząc sobie rękawy kurzem, który w międzyczasie zdążył ją pokryć. w piwnicy robactwo drążyło ścieżki w przepróchniałych półkach, zza ściany dochodził spazmatyczny płacz zamurowanej dziewczynki, z sufitu spadały na ziemię lepkie krople. sąsiad z góry dawno nie wychodził z mieszkania. przypadkiem zahaczyłem koszulą o wystający z szczeliny, przerdzewiały do cna hak holowniczy.

co się tu dzieje myślałem, czytając, ładując się raz jeszcze w swoje skręcone odmowami ciało. nie, nie. sama mnie tam skierowałaś. wszystko drżało - a u kresu drżenia, drzemała przyciężka rozkosz, wychodząca z samej nasady dźwięku.

intergalaktikfejsart

2010-03-13T10:18:00.002+01:00

rano tam

2010-03-09T21:36:00.000+01:00

wiesz aldona, mówię
i nie mogę zacząć.

ale jesteś uparty. nie mogę wyciągnąć listu spomiędzy zębatych kółek. obgryzionego skrawka papieru, ale jesteś uparty. gdyby nie to - można by już dawno dostać się na wenus - a tak, ciągle w poczekalni, nie ma dni, są tylko dniówki - dniówki odrabiam z nieprzyjemnością, od rana teoretycznie lejąc w siebie to, co zostało po wczoraj. a wczoraj też. tyle rzeczy miałam na głowie. rozumiem już doskonale skąd skłonność czasu do przelatywania. tylko nim się ostatnio opiekujemy. krzywa linia na lustrze, właściwie rysa. nikt nie dosyła już nowych esemesów, postać znowu przygarbiona, ja znowu w kościele, tym razem pustym, już nigdy nie wydaje mi się, że spowiadanie się mogłoby sprawić jakąś nagłą radość nam wszystkim, czerpię tylko pewne profity z przyklękania na obydwu kolanach i wyobrażania sobie, jak kiedyś, że leżenie krzyżem na ziemi i aplikowanie podłodze własnych łez, odmieni nagle oblicza złych skłonności, być może nawet zaspokoi je, na ten nieskończenie obłudny sposób. że padlina wpadnie w objęcia padliny i stanie się, odmieni się, zacznie dnieć i będzie lato, lato jak wtedy, jedno takie niemożliwie zatracone lato, za pośrednictwem którego, tyle innych lat karmiło się pogańskimi wierzeniami. aj. żeby nie to, że wykończone lato, nic już nie znaczy w żadnej boskiej księdze, nic nie znaczy na kwietniowych pisankach, choć zapisało się na ostatniej ścianie swoim pretendowaniem do miana najmocniejszego ze wszystkich lat - choć tak naprawdę było wyłącznie trzema godzinami ucieczki z lekcji na podrobionym zwolnieniu. i myślę, że byłoby nieważnym elementem jakiekolwiek innej mapy, zdefiniowanej na długo przed moją własną, którą teraz chyłkiem staram się przemknąć, korzystając z sobie na wyłączoność wytworzonej znajomości skrótów i kryjówek. ach, lis idiota, sobaka, borsuk, nie mam nic do oclenia, samo przechodzenie przez granicę pozabawione formalności, wyłącznie mentalne, przekuwanie klimatu, sięganie raz jeszcze, zawsze raz jeszcze, kiedy wypada nam niespodziewanie twarda bryła spod kopuły i ucieka - wtedy raz jeszcze dzwonienie i pytanie. a może nawet sięganie raz jeszcze, choć niezamierzone, po myśli, których się wyrzekło, jak na spowiedzi. ale wiesz przecież, aldona, że to nie tak wygląda, że nie po to przychodzę, żeby się z tobą całować - gdyż takie rzeczy można robić z każdym - tak mówi niepisany kodeks naszych ust. w pewnym okresie swojego życia wyrabiałam ponad normę setki małych wartościowych rzeczy, gdyż rozrywanie się wychodziło na dobre żądnym wrażeń aspiracjom. ale wtedy przecież wszystko inne było nieżywe.
ale panienka wstawała, tak aldona, ty wstawałaś i łapałaś mnie za rękę, tak że przychodziły mi na myśl wszystkie najgorsze rzeczy i musiałam kłaść cię na ołtarzu, jak bukiet białych kwiatów. a potem na cmentarzu, na stosie pokiereszowanych patyków, całą białą ze zmęczenia i perlistą od potu, z dłońmi grzecznie złożonymi na podołku, ej. być może miałam na myśli coś więcej, niż wielkie nic, które potrafiłam wtedy wyczarować dla ciebie za pomocą swoich dłoni. coś kiedyś spadło mi w gardło, chyba meteoryt, chyba coś więcej niż zwykłe dławienie i wybacz aldona, że nie potrafiłam ci sprostać, ale dziękuj, bo próbowałam. moja hiphopowa piosenko, z każdym wersem będąc coraz bardziej nawaloną, gdyż nawet samej siebie nie udało mi się przekonać do niesłuszności tego rodzaju przedsięwzięć. gdyż nie ma innych ponad te. dzięki. wiem dlaczego to było tak. wcześniej nigdy nie interesowały mnie powody, teraz kiedy nadeszła powódź, kąpię się w nich, chlupię się, aldona, twoje białe ciało na moim cmentarzu, taka z wertera kołysanka, taka niewielka mania wielkości. musiałam wtedy, te kilka lat wstecz, mieć całkiem niezłego fioła na twoim punkcie, skoro przywiodło mnie to aż do teraz, do momentu w którym przestałam słyszeć i rozumieć pomieszane języki. a tylko uśmiecham się. a tylko uśmiecham się. nie mogę ruszyć ręką. television, był taki specyficzny akcent w jednym z filmów, tele-viszż-yn. jest jedna odpowiedź na pytanie ,,dlaczego", które zadałaś mi natychmiast po tym, jak wyskoczyłam przez twoje parterowe okno. jest jedna odpowiedź na każde kolejne lato, po tamtym, śmiertelnie mocnym lecie - a właściwie kilku godzinach, które nakazały ciału kojarzyć alkohol z przyjemnością. a potem z przeciwieństwami spokoju. jest jedna rzecz, której nigdy nie mogłam się nauczyć, aldona, niezależnie od tego, jakie baty spadałyby na ludzkość i jakie śmieci leciałyby z ciemnych wysypisk w jeszcze ciemniejsze doły obfitości. skripowienie, przesterowana słabość w głosie. tak, za każdym razem stawałam się coraz gorszym filtrem - a kiedy wreszcie kaliber ziarenek był właściwy, mój kształt przestał mieć znaczenie. dramat cudzego poczęcia, fajka niepokoju, felicita.

zawsze spóźniam się na miejsce zbrodni, nigdy nie potrafię wyjść na czas.

2010-03-08T20:08:00.004+01:00

Do małżeństwa pisma i tekstu obie strony wnoszą własną tożsamość kulturową,
własne marzenia i zobowiązania rodzinne.
Uszanuj je.

Robert Bringhurst
,,Elementarz stylu w typografii"

AUDIO ART / wykład cHOŁOniewskiego / notatki

2010-03-07T22:26:00.004+01:00

18.12.09
Audio Art Audio Art jest eksperymentalną i postmodernistyczną sztuką przełomu wieków. Audio Art to integracja sztuk wizualnych z dźwiękowymi. Audio Art występuje w formie koncertów, performance i instalacji. Audio Art tworzy nową koncepcję źródła dźwięku: obiektu i instrumentu muzycznego w określonej przestrzeni i czasie. Audio Art jest sztuką personalną: kompozytor, konstruktor i wykonawca unifikują cały proces tworzenia i wykonania dzieła. Audio Art używa prostej i zaawansowanej technologii. ✈ AUDIO ART - SONIC ART, SOUND ART, KLANG KUNST, ARTE SONORE Źródła dźwięku - instrument / obiekt dźwiękowy / instalacja dźwiękowa Autor - kompozytor / performer / konstruktor Forma prezentacji - koncert / performance / wystawa Czas&przestrzeń - jednorodny w czasie / wielokrotny w czasie&jednorodny w przestrzeni Technologia - live electronic (hi-fi) / konstrukcje magnetyczne&elektromagnetyczne (lo-fi) ✈ TERMIN MUZYKA JEST ZAMKNIĘTY ?

➔ Hugh Davies SHOZYG, 1963
http://www.churchofgrob.com/Churchofgrob/CATALOG/Grob324/grob324.html

➔ Richard Boulanger (SUPERB!)

➔ Horst Rickels

+ The TRIVENTO is a new instrument designed with using organ pipes focusing on a variabel airpressure and spatial set up. The variabel airpressure increases the sounding possibilities of each organ pipe enormously: - low pressure enables the sounds of “prerunner” tones - high pressure enables separation of overtones - proces of “live of tone” can be demonstrated. The variabel pressure is realised by two different magazin-bellows. Additionally an “overdrive-pedal” can increase the pressure incidently. The pressure fot each tone is controlled by a 12 tone manual with oversized keys. How dieper a key is pressed how more wind the pipes will get. A special key-holder can fix key on a certain position to make layers possible. The organ pipes are installed in 6 columns forming a circle with a width of 12 m. So the spatial effect is “sorrounding”. Concept and idea: Horst Rickels Design and realisation: Pels & van Leeuwen Organbuilders, Den Bosch

➔ Nicolas Collins

➔ Jan Pieniążek
kolekcjoner dziwnych przedmiotów, instrumentów, lamp etc., które magazynuje w Zamku Ujazdowskim i wykorzystuje do tworzenia swoich instalacji

➔ Rolf Langebartels

➔ Sensorband Trio
muzyka oparta na systemach czujników ultradźwiękowych
( Edwin van der Heide system - hands, Zbigniew Karkowski, Atau Tanaka - instrumentarium kierowane napięciem mięśni)

➔ Paul Panhuysen - Long string Installation - wydobywanie alikwotów + tonów kombinacyjnych z 28 metrów strun, rozciągniętych w kościele Dominikanów w Krakowie
(Alikwot -